ความเป็นจริงที่เกิดขึ้น..

ทุกสิ่งทุกอย่างก็คงจะเกี่ยวข้องกับลักษณะทางพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตที่จะต้องถูกถ่ายทอดไปจากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่งภายใต้กฎเกณฑ์ของธรรมชาติอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ที่แน่ ๆ ในตอนนี้ผมได้เรื่องที่จะนำไปคุยกับคุณพ่อแล้ว อย่างน้อย ๆ ก็ได้ข้อมูลบางอย่างมาซึ่งพอจะใช้อ้างอิงในการอธิบายให้ท่านฟังได้ เมื่อทุกอย่างเริ่มลงตัว ไม่รอช้าผมรีบตารีตาเหลือกหยิบเอกสารแผ่นบาง ๆ ที่ผมขีด ๆ เขียน ๆ อยู่ในมือนำไปเสนอแนวคิดต่อคุณพ่อทันที

คุณพ่อครับ ลูกปลาคอกนี้จะมีโอกาสลอก 25 % และจะมีโอกาสมีมุกแจ่ม ๆ ถึง 75% นะครับ

ด้วยน้ำเสียงที่ฟังหนักแน่น, แววตาที่ดูแน่วแน่และการพูดแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้ท่านพ่อถึงกับชะงักกิจกรรมตัดกิ่งบอนไซที่กำลังทำอยู่อย่างเพลิดเพลินไปพักหนึ่ง นัยตาแต่ละข้างฉายให้เห็น ง.งู อยู่ภายในข้างละ 1 ตัว

+ง รวมกันเท่ากับ งง??  

ท่านคงกำลังนึกว่า อะไรของมันฟะ!!’ จู่ ๆ ก็พรวดเข้ามา

เพื่อไขข้อข้องใจก่อนที่ท่านจะเริ่มถามว่า  เอ็งรู้ได้ยังไง, ใครบอกเอ็ง หรือ มาบอกอะไรตอนนี้... ผมจึงรีบร่ายยาวถึงที่มาที่ไปของวิธีคิดดังกล่าวตั้งแต่ต้น  พยายามพาดพิงหลักฐานข้อมูลทั้งหมดเท่าที่มีให้อยู่ในหลักเหตุและผล โดยหลีกเลี่ยงการยกเมฆให้เป็นตัวให้ท่านเห็น หลบซ่อนความไม่มั่นใจเอาไว้ภายใน

มันจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรือ?” ท่านถามผมด้วยความสงสัยอีกครั้ง แววตาคล้ายกับจะยังไม่เชื่อและยังคงมีความกังวลมากมายอยู่ในใจ

คงจะเป็นการยากที่เราจะพรรณาโวหารวาดฝันในอากาศเพื่อให้เห็นภาพแต่เพียงอย่างเดียว สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่าหนึ่งทำ เพื่อที่จะสร้างความมั่นใจให้กับท่านให้จงได้ ผมจึงจำเป็นต้องงัดสุดยอดท่าไม้ตายก้นหีบซึ่งไม่เคยคิดถึงมาก่อนเพราะเพิ่งคิดได้ขึ้นมาใช้  โดยการชี้ไปที่พยานวัตถุ หลักฐานทางชีววิทยาที่สำคัญที่ยังมีชีวิตอยู่ พยานปากเอกที่ยังคงร่ำร้องหายใจอยู่ใต้ผืนน้ำ

Fly, Fly, Fly   ผมชี้มือไปที่เหล่าลูกปลาน้อยคอกนั้นที่ยังคงว่ายน้ำเล่นอยู่ภายในตู้ โดยยึดมั่นว่านี่คงเป็นทางออกสุดท้ายที่จะพิสูจน์ความจริงทั้งหมด

เราคงต้องมาตามผลในลูกปลาคอกนี้กันดูครับ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมเห็นคุณพ่อท่านผงกหัวคล้ายจะยอมรับระดับหนึ่ง ทุกอย่างดูเหมือนจะมาถึงบทสรุป หากแต่คำถามจริง ๆ ของท่านที่สงสัยมาตั้งแต่ต้น ท่านยังไม่ได้รับคำตอบ

แล้วตกลงมันดีไหม?” คำถามที่ยังคงค้างคาใจจึงได้ถูกเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งที่ 2 และคราวนี้ผมเองที่เป็นฝ่ายนิ่งเงียบบ้าง ประเด็นสำคัญของเรื่องราวทั้งหมดคงอยู่ที่คำถามนี้

ผมหายใจเข้าปอดน้อย ๆ ของตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่จะอัดอากาศผ่านลำคอออกมาเสียงดังว่า..

ลูกปลาจะมีมุกบนตัวเยอะขึ้น กระจายตัวมากขึ้น แต่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยลอก เปอร์เซ็นต์การลอกจะไม่ดี ถึงลอกได้ก็ไม่รู้ว่าสีจะดีด้วยหรือเปล่า ขนาดได้รับเชื้อจากแม่นกแก้วที่แดงจัด ๆ สายตรงมาเลย ลูกออกมาก็ยังไม่ค่อยจะแดง นี่ผ่านมา 2 ขั้น เราจะไว้ใจเรื่องของสีไม่ได้..ครับ!!” บทวิเคราะห์แบบเน้น ๆ ตรง ๆ เข้าใจง่ายถูกผมจับมาเรียบเรียงและนำถวายใส่พานให้ท่านนำไปพิจารณาตัดสิน

มาถึงตอนนี้ ทุกอย่างรอบกายคล้ายกับจะหยุดนิ่ง บรรยากาศที่ชวนอึดอัดเริ่มก่อตัวคล้ายกับจะเป็นคลื่นลูกใหญ่ที่พร้อมจะซัดทำลายฝั่ง มองไปทางไหนก็ไม่มีท้องฟ้าที่เปิดโล่งมีแต่เงาเมฆที่มืดครึ้ม ทั้งนี้เพราะไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น เนื้อความทั้งหมดที่ได้กล่าวมาตั้งแต่ต้นกลับคล้ายจะถูกทำลายลงสิ้นด้วยคำพูดสั้น ๆ ที่ออกมาจากปากท่านเพียงประโยคเดียว

คำพูดที่เข้าใจง่ายและบาดลึกลงไปในหัวใจ..

แล้วมันดีไหม?”

ความรู้สึกผมวูบดับไปในความมืด แม้จะรู้ถึงผลลัพธ์ของคำตอบที่จะยังคงทำให้เครื่องหมายคำถามลอยเคว้งคว้างอยู่กลางฟ้าไม่จางหายไปอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่เมื่อคิดมาคิดไป สุดท้ายผมก็อดไม่ได้ที่จะพูดคำนั้นซึ่งเสียดแทงความรู้สึกของหัวใจให้รวดร้าวไม่แพ้กันออกมาโดยอัตโนมัติ 

มันก็น่าจะ ดี นะ..

เออ ก็อยากรู้แค่นี้แหละ แล้วการสนทนาที่เนินนานของเราก็เป็นอันต้องจบลง...

'ถ้ารู้ว่าอยากรู้แค่นี้ก็ตอบไปตั้งนานแล้ว' ผมได้แต่นึกแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป

เซ็งเป็ด(สุก)!! ^ ^

(จบบริบูรณ์)

Comment

Comment:

Tweet