L13-ฟ้ามีไว้กว้าง (1)

posted on 02 Jul 2010 01:06 by boynipan directory Fiction, Diary

 

Photobucket

 

 

             คนแรกในสายฮ่องกงถูกเรียกตัวแล้ว

            ใครคนหนึ่งเริ่มขยับตัวเดินไปทางด้านหน้าของเวที นั่นหมายความว่า ผมเหลือเวลาอยู่อีกแค่ 20 นาทีเศษ แม้เข็มวินาทีจะยังคงเดินสม่ำเสมอ แต่ในใจผมมันกลับเดินเร็วนัก ผมคงต้องรีบลองวิชาแล้ว

โชคดีที่เวทีแข่งเป็นแบบกลางแจ้ง  

            ทำให้สามารถมองเห็นท้องฟ้าเบื้องบนได้อย่างแจ่มชัด ด้านหลังเวทียังคงวุ่นวายด้วยหลายคนเตรียมพร้อมไม่เสร็จ ในเวลาที่เหลือ ผมกลับรีบมุ่งหน้าสู่ลานโล่งที่อยู่ถัดไปเพื่อมองหาจุดที่จะเห็นท้องฟ้ามากที่สุด จะได้มีโอกาสซึมซับภาพนั้นให้ได้มากที่สุด  

            อาการของผมดูร้อนลน

            ผมรู้เพียงอย่างเดียวว่าตอนนี้ผมต้องการสมาธิ

           ท่ามกลางแสงแดดร้อน ผมรีบนึกถึงภาพของมุซาชิที่สามารถเอาชนะอินชุนไปได้ด้วยจิตใจที่สงบ เยือกเย็น และเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ การต่อสู้ในครั้งนั้น มุซาชิต้องเจอกับคู่ต่อสู้ที่เก่งฉกาจ เขาจึงได้เตรียมใจที่จะตายมาก่อนแล้ว สิ่งที่พึงกระทำ คือ การทำให้สุดความสามารถและต่อสู้ให้ดีที่สุด ดังนั้นเขาจึงไม่ต้อง กลัว หรือ กังวล กับสิ่งใดอีก ไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่า ความตาย ที่เขาเตรียมใจว่าจะต้องพบเจอไว้แล้ว ลมหายใจที่เหลือในปัจจุบันสำหรับเขาจึงกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ายินดี และส่งผลให้การกระทำหลังจากนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเพื่อที่จะฝากทิ้งไว้ในโลกนี้เป็นครั้งสุดท้าย  

            พลังที่ใครหลายคนอาจต้องไขว่คว้าหาทั้งชีวิต

            พลังแห่งชัยชนะ

            ผมต้องสร้างความรู้สึกนั้นให้เกิดขึ้นในเวลาที่เหลืออันน้อยนิดนี้ให้ได้ มันคงไม่ง่ายขนาดนั้นแต่ผมทางเลือกไม่มีแล้ว

           หลังสูดหายใจเข้าปอดฟอดใหญ่ ผมเงยหน้าขึ้นสำรวจท้องฟ้าบริเวณนั้นอีกครั้งด้วยดวงตาแห่งความหวัง ใส่ใจกับรายละเอียดในการมองครั้งนี้เป็นพิเศษ มองให้ลึกลงไปในฟ้ากว้างและหันไปสำรวจโดยรอบ วันนั้น ท้องฟ้าใสไร้เมฆดูกว้างใหญ่กว่าที่เคยเป็น ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ราวกับจะโอบล้อมทุกสิ่งไว้ในอ้อมกอด ตึกรามบ้านช่องที่เคยใหญ่โตกลับกลายเป็นเด็กน้อยเมื่อได้เจอกับลูกพี่ใหญ่เข้า ไม่มีสิ่งใดที่จะหลุดรอดจากการครอบงำของฟ้าที่กว้างนี้ได้

            แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดานี่?

            นอกจากการเตรียมใจแพ้เพื่อจะชนะแล้ว การมองฟ้ามันหมายถึงอะไรอีก!

            ผมเฝ้านึกถึงว่าการกระทำนี้ของมุซาชิ

            เขากำลังจะบอกอะไรเรา?

            แล้วมันก็เกิดขึ้น เคล็ดวิชา คัมภีร์ฟ้าปรากฏออกมาให้เห็นเป็นภาพนิ่ง ทีแรกผมมองเห็นมันไม่ชัด มันถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้สิ่งที่เรียกว่า ธรรมชาติ ไม่มีตัวหนังสือ ไม่สลับซับซ้อน ตรงไปตรงมา เป็นสิ่งที่รู้อยู่แล้วหากพูดถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ากับสิ่งที่ดูจิ๊บจ้อย

            คำตอบอยู่ที่ ฟ้า!!

            การแข่งขันนี้ก็เป็นแค่การแข่งขันหนึ่ง…”

            ผมนึกถึงสิ่งที่มุซาชิเคยสอนไว้ และ สูดหายใจยาวยัดใส่ปอดอีกหลายครั้ง

            เมื่อมองจากบนฟ้า ผมหรือผู้แข่งขันคนอื่นก็ไม่ต่างกัน…”

            เราทุกคนต่างเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ชนิดหนึ่งบนโลกใบใหญ่นี้เท่านั้นเอง…”

            สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ …”

            ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลย..ผมนึกพร้อมกับขนกายที่ลุกซู่

            รวมทั้งการแข่งขันเล็ก ๆ นี้ด้วย!

            นี่แหละคือคำสอนในคัมภีร์ ความรู้สึกบางอย่างพยายามจะบอกผมว่า สำหรับการแข่งขันในครั้งนี้ มันเป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ ของคนเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องไปกังวลอะไรเลย

            มันผ่านมา เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป  

            มนุษย์ทุกคนย่อมต้องมีกิจกรรมเล็ก ๆ ของใครของมันด้วยกันทั้งนั้น     
      
  
 

                  (โปรดติดตามตอนต่อไป)

 



Comment

Comment:

Tweet

มนุษย์ทุกคนย่อมต้องมีกิจกรรมเล็ก ๆ ของใครของมันด้วยกันทั้งนั้น เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป
แต่ตอนนี้มันผ่านมาแล้ว ก็ยังไม่ลืมเลือนความรู้สึกนั้น.. ข้าพเจ้าคิดว่ามันคงไม่ใช่กิจกรรมเล็กๆของ...คุณหรอก ยังปลื้มตัวเองไม่หายเลยใช่มั้ย? แล้วงี้จะเป็นแค่กิจกรรมเล็กไปได้อย่างไร...?
เฮ้ย! มันยิ่งใหญ่สำหรับคุณหนิ...

#1 By mayigototoilet on 2010-07-06 11:04