L14-ใกล้ฝันในวันถัดไป (1)

posted on 04 Jul 2010 15:46 by boynipan directory Fiction, Diary

 

Photobucket

 

             ที่ฮ่องกงไม่มีหิมะ..

             แม้จะรู้อย่างนั้น แต่รางวัลที่อยู่เบื้องหน้าช่างน่าดีใจเสียเหลือเกิน ผมตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาคลอเบ้าแต่ไม่ถึงกับไหลพราก ไม่คิดฝันว่าตนเองจะทำได้ และชีวิตจะมีเหตุการณ์ดี ๆ เช่นนี้เกิดขึ้น

            การแข่งขันอันยาวนานสิ้นสุดลงแล้ว พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังก้องไม่รู้จบ

            ผมก้าวเดินไปด้านหน้าเวทีตามเสียงประกาศเรียกพร้อมนึกขอบคุณมุซาชิอยู่ในใจ จริง ๆ แล้วอาจต้องเป็น อ.ทาเคฮิโกะ อิโนะอุเอะ หรือ อ.เอจิ โยชิกาว่า มากกว่าที่ทำให้ตัวละครมุซาชิเกิดขึ้น และทำให้ผมได้รู้จักกับ ‘คัมภีร์ฟ้า’ ในเสี้ยวเวลาสุดท้าย จะด้วยตั้งใจหรือไม่ก็สุดแท้แต่ จนทำให้ผมมีวันนี้

            ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริง ๆ

            ภายหลังจากพิธีรับรางวัล และมีการนัดแนะวันเดินทางเป็นที่เรียบร้อย ผมเพิ่งมารู้ในภายหลังว่าหลายคนที่ชนะเลิศได้ไปในที่ต่าง ๆ นั้น เป็นถึงบุคคลผู้มีชื่อเสียงไม่น้อยเลยทีเดียวในเวลาต่อมา อาทิ คุณ จักรินทร์ ศิลป์ชัยกิจ หรือ โบกี้ แห่งวงโบกี้ ดอดจ์ ( Bogie Dodge)  เจ้าของเสียงเพลง ‘คนจะโดนทิ้ง’ ที่ฮิตติดปากทั่วบ้านทั่วเมือง รวมทั้งเจ้าของรางวัลชนะเลิศการประกวดระดับประเทศนักแสดงชายยอดเยี่ยมงาน Panasonic Star Challenge 2002  พิธีกรภาคสนามที่ได้ไปมาเก๊า เมืองแห่งการเสี่ยงโชค

            หรืออย่าง คุณภาณิศา กังสตาลย์ หรือ พี่ฝน - เจ้าแม่เกมส์โชว์ พี่สาวที่แสนน่ารัก เจ้าของผลงานสุดยอดแฟนพันธุ์แท้ เกมโชว์ 2 สมัย (ดับเบิ้ลแชมป์) ในปี 2006,   แชมป์แม่ลูกคู่เหมือนคู่แรกของไทยปี 2000, รับบทแสดงเป็น เมียทิดส่งนักเลงในหมู่บ้าน จากภาพยนตร์ เรื่อง ‘ไอ้ฟัก’ และผลงานอื่น ๆ อีกมากมาย พี่ฝนได้เป็นพิธีกรภาคสนามประเทศเกาหลี ประเทศหวานเย็นในฝันของผม

            ยังนึกดีใจอยู่ลึก ๆ ที่ตนเองโชคดีไม่เจอสายแข็งที่มีคนเก่ง ๆ อย่างนี้เป็นคู่แข่งขัน

            วันนั้น เราจากกันด้วยคำขอบคุณ ทั้งพิธีกรและทีมงานที่ตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่ ขอบคุณผู้สนับสนุนที่น่ารักอย่างปลาเส้นตรา Fisho  สำหรับโครงการดี ๆ  ‘Fisho for sure ครั้งที่ 1’ เปิดโอกาสให้กับหนุ่มน้อยอย่างผมได้มีโอกาสออกไปทำความรู้จักกับโลกกว้าง

            โลกอีกใบที่อยู่ภายใต้ผืนฟ้าสีครามเดียวกัน

            สำหรับผม การแข่งขันจบลงได้ด้วยดี ไม่นานหลังจากนั้นก็ถึงวันนัดหมาย ผมฟิตร่างกายก่อนไปเต็มที่โดยลงทุนถึงขั้นเข้าสถานฟิตเนตใกล้บ้าน เพื่อเสริมสร้างร่างกายให้ดูกำยำล้ำเลิศ ไม่สูงชะลูดตูดปอดจนเกินไป ด้วยกลัวว่าภาพที่ถ่ายออกมาทางโทรทัศน์จะดูไม่ดี เผื่อใครสักคนที่เป็นแมวมองจะเห็นแววบ้าง

            โอกาสอย่างนี้คงไม่ได้มีกันบ่อย

            วันแรกของการเดินทาง เรานัดเจอกันที่สนามบินดอนเมือง

            การเดินทางในครั้งนี้เราไปด้วยสายการบินไทย แม้จะตื่นเต้น แต่การขึ้นเครื่องบินครั้งแรกก็ไม่เป็นปัญหาอย่างที่คิด กระจกบานใสทำให้มองเห็นตัวเครื่องบินก่อนที่จะขึ้น โครงเหล็กมาตรฐานขนาดใหญ่สร้างความอุ่นใจในการเดินทางได้ดีระดับหนึ่ง แม้การขึ้นลงของเครื่องอาจสร้างแรงสั่นสะเทือนบ้างตามการกระแทกแต่ก็ยังรุนแรงน้อยกว่าการเขย่าจากเครื่องเล่นรถไฟเหาะตีลังกาในสวนสนุก พนักงานต้อนรับที่ดูอบอุ่นทำให้ผมเชื่อว่าการเดินทางครั้งนี้จะต้องปลอดภัย

            เป็นธรรมชาติของการเดินทาง การได้พบเจอกับสิ่งใหม่ ๆ นับเป็นเรื่องที่ดี ได้หลุดออกจากกรอบชีวิตประจำวันแบบเดิม ๆ สิ่งแวดล้อมเดิม ๆ ก้าวไปสู่โลกใบใหม่ที่เราไม่เคยเห็น โลกใบใหม่ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสัมผัสได้ถึงการมีอยู่  เพียงแต่มองลมหายใจของผู้คนผ่านทางรายการโทรทัศน์ แต่ไม่เคยสัมผัสรับรู้ด้วยร่างกายของตนเอง การได้ไปสัมผัสสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นด้วยตัวของเราเองทำให้รู้ว่า ในขณะที่เราใช้ชีวิตประจำวันของเราอยู่นั้น ในอีกมุมหนึ่งของโลก การดำเนินชีวิตของใครอีกคนหนึ่งก็ยังมีอยู่เช่นกันด้วย  ดำรงชีวิตเพื่อความอยู่รอดด้วยลมหายใจแบบเดียวกันกับเรา

            คล้ายกับเป็นโลกคู่ขนานกับใบที่เราเคยอยู่ จะต่างไปก็เพียงแค่สถานที่

 

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

 

Comment

Comment:

Tweet