Photobucket

 

ความรู้น้อยไม่เคยปราณีคนโง่ จบเห่!
 
ภายหลังจากที่ได้รับมอบหมายให้มาทำภารกิจที่จีนแบบงง ๆ และมายืนเขย่าปอดไปมาแลกเปลี่ยน

อากาศถึงที่นี่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

วันนี้ ภารกิจหน้ามึนอย่างที่ 2 จึงได้เริ่มต้นขึ้น ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่รู้จะกว้างใหญ่ไพศาล

ไปไหนแห่งนี้ กับThe World Exposition Shanghai China 2010’  หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า

 ‘ งาน World Expo 2010 ที่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน(สั้นตรงไหน!) บนพื้นที่จัดแสดงงาน

 5.28 ตารางกิโลเมตรหรือกว่า 3,000 ไร่ ริมสองฝั่งแม่น้ำหวงผู่ (Huang River) แถว ๆ สะพาน

หลูผู่ (Lupu Bridge) และสะพานหนานผู่ (Nanpu Bridge) ที่เราไม่รู้จัก การจัดงานมีขึ้น

ระหว่างวันที่ 1 พฤษภาคม – 31 ตุลาคม 2010

(เขา) ว่ากันว่า..

งาน Expo นี้ถือว่าเป็นงานที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลกรองจากมหกรรมกีฬาโอลิมปิกและ

ฟุตบอลโลกเลยทีเดียว มีประเทศต่าง ๆ เข้าร่วมงานกว่า  200 ประเทศ และอาจมีผู้ชม

ทั้งหมดสูงถึง 100 ล้านคน (แต่เดิมคาดการณ์ไว้ที่ 70 ล้านคน) และสำหรับใครก็ตามที่

ต้องการจะเยี่ยมชมงานกันแบบครบ ๆ อาจต้องใช้เวลาสำรวจงานนานถึง 4 เดือนเต็ม!

..ดูยิ่งใหญ่มากเลยนะครับ

แต่ไม่ว่ามันจะมหึมาขนาดไหน บัดนี้ มันก็ได้ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของผมเป็นที่

เรียบร้อยแล้ว เมื่อก้มดูในตารางท่องเที่ยว ผมมีเวลาทำตัวเป็นแพลงค์ตอนล่องลอย

ไปตามกระแสน้ำอยู่ที่นี่แค่ 1 วันเท่านั้น

คนอื่นเขาเที่ยวกัน 4 เดือน ผมมีเวลาเที่ยวอยู่ที่นี่ได้ 1 วันถ้วน ถือว่าเยี่ยม!!

ด้วยเวลาที่มีอยู่น้อยถึงน้อยที่สุด ผมจึงได้แต่รำพึงรำพันในใจ..

วันนี้จะต้องเป็นวันที่คุ้มค่ามากสำหรับผมแน่ ๆ แผนการท่องเที่ยวทั้งหมดจะต้องถูก

วางแผนไว้อย่างรัดกุมแล้ว เราแค่เดินตามเขา ตามไกด์ที่คอยดูแลเราเท่านั้นพอ
 
ที่เหลือเขาจะจัดทริปเส้นทางสายไหมที่ท่องเที่ยวงานได้อย่างมีประสิทธิภาพให้เราเอง!!
ทั้งนี้เนื่องมาจากการเดินทางในครั้งนี้เรามาร่วมกับคณะทัวร์ ผมได้ฝากชีวิตของผมในต่างแดน
ไว้กับหนุ่มสาวเพียงไม่กี่คนที่เป็นดั่งผู้นำทาง และคอยดูแลเราตั้งแต่ตอนที่เครื่องขึ้นแล้ว

ในพื้นที่ที่ไม่รู้จัก.. ผู้คนที่แปลกไป.. โดยเฉพาะกับงานที่มีขนาดใหญ่แบบนี้ ลองให้เดินทาง

เองทุกอย่างต้องเป็นอันจบกันแน่ ๆ

ขณะนั้น ผมก็ได้แต่ก้าวย่างตามพวกเขาไปเรื่อย ๆ  

แต่ในขณะเดียวกันเอง คลื่นลมที่สงบกลับทำให้ผมรู้สึกได้ถึงฝันร้ายที่กำลังจะมายืน

อะไรมันจะเรียบง่ายไปเสียทั้งหมดจากที่คิด..!!

Photobucket

ไม่นานจากที่ลงรถ พวกเราทุกคนก็เดินทางมาจนถึงปากทางเข้างานที่อยู่ตรงไหนสักแห่ง

ใกล้ ๆ กันนั้น ยืนรอเพียงชั่วครู่ ไกด์สาวคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับแผนที่และบัตรเข้าชมงาน

ในมือ(ในรูป) ทุกคนรับมันอย่างกระตือรือร้น กระฉับกระเฉง จากนั้นก็เป็นเธอคนนี้เองที่ทำให้หายนะ

ที่ผมรู้สึกนั้นกลายเป็นรูปเป็นร่างจจริงขึ้นมา ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ..

ทุกคนคะ ตรงนี้เป็นประตูทางเข้าที่ 7-2 นะคะ อยู่ใต้สะพานหลูผู่ ใกล้ ๆ กับ Thailand Pavilion

ตรงนั้นนะคะ เราจะกลับมาที่นี่อีกทีตอน 2 ทุ่มนะคะ โอเคคะ เชิญท่องเที่ยวตามอัธยาศัยได้เลย!!

อ้าว ๆ ๆ.. งงเลยค่ะ อย่างนี้มันปล่อยลอยแพกันชัด ๆ !! ผมแปลกใจไปกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

ก่อนที่จะมางาน expo  นี้ ยอมรับเลยครับว่าไม่ได้ศึกษาอะไรมาก่อนเลย วางแผนการเที่ยว

หรือก็ไม่ อะไรที่เราจะรู้เกี่ยวกับงานนี้ไม่มีเลยจริง ๆ!!

แล้วอย่างนี้ กรูจะไปไหนล่ะฟระ?!!

เวลานั้นถ้ามีใครเดินผ่าน เขาก็คงเห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งกำลังยืนจิตตกกันอยู่ ทำหน้าเหมือน

หมาสงสัยกำลังครุ่นคิดราวกับวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนผม

เดินหลงเข้าไปในตลาดนัดแห่งหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าสวนจตุจัตรประมาณ 30 เท่า

(วิกิพีเดีย : สวนจตุจักรมีขนาดประมาณ 100 ไร่) และที่สำคัญตลาดแห่งนี้ใช้ภาษาไทยไม่ได้ด้วย!!

เอ้อ!!!!!

งงใช้ได้เลยครับ ผมเหลี่ยวซ้ายแลขวาอยู่พักใหญ่ แม้จะเห็นผู้คนเดินไปมากันให้ขวักไขว่

แต่สำหรับผมมันคือความว่างเปล่าที่เดินได้ และไม่ได้มีผลกระทบอันใดกับความคิดมึนตึ๊บ

ของผมเลย วินาทีนั้นผมต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดครับ จะนั่งรอพรรคพวกอยู่ที่ประตูทางออก

ตั้งแต่เริ่มมันก็ใช่ที่ ไหน ๆ เราก็มาถึงแล้ว แรงกายและแรงใจก็มีเหลือเฟือ

เบื้องหน้านี้แหละคือคำตอบแรกของการเดินทางอย่างไร้จุดมุ่งหมายใด ๆ นี้

เริ่มจากที่นี่ก่อนแล้วกัน ผมพยักหน้ากระหยิ่มยิ้มในใจ

ที่นี่แหละ..

Thailand Pavilion!!

 

Comment

Comment:

Tweet

good``KIT

#2 By kit (118.173.220.134) on 2010-10-15 22:06

เหอะๆ sad smile

แค่จตุจักรก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว นี่ใหญ่กว่าจตุจักรตั้ง 30 เท่า!! แต่ยังดีที่อากาศที่เซี่ยงไฮ้ไม่ร้อน (ใช่มั้ย???)

อืมม เนื้อที่ 3000 ไร่แต่มีเวลาเดินแค่ 1 ชม. ฟังดูแย่กว่าโดนทัวร์ปล่อยลงกลางลูฟร์อีกนะเนี่ย sad smile (ไม่เคยไปแต่เดาว่าน่าเสีียดายพอกัน)

ในแง่หนึ่งก็ดีนะคะเพราะอย่างน้อยก็สามารถเดินและหยุดที่ๆ อยากหยุดได้นานๆ คาดว่าครั้งนี้คงต้องได้ไปเจออะไรแปลกๆ แน่เลยใช่มั้ยคะ?

ว่าแต่ตั๋วเข้างานน่ารักจัง...

#1 By Hong (124.121.211.205) on 2010-10-10 14:05